Zacisze Międzysłowia

Kochana Pani Tereso,

niedługo minie rok, odkąd ucichła Pani po tej stronie życia, ulatując wymownie ku Milczyźnie antycznych Muz - na skrzydlatych słowach rzymskich Wieszczów. Nawet Pani grób mówi po łacinie – aby studenci, którzy staną nad nim, wciąż mogli czuć się jak na zajęciach z I i początku II roku, jak na kolejnej “jaskółce” (tak Pani określała kartkówki).

Na wieść o Pani chorobie kilka dziewcząt z mojej grupy, wraz ze mną, przekazało Pani – za pośrednictwem pracowników Studium - pocztówkę z życzeniami, serdeczny sprawdzian umiejętności początkujących łacinniczek. Pocztówka była trójwymiarowa, z motylem, który zdawał się trzepotać wątłymi skrzydełkami. Sama ją wybrałam. Ofiarowała nam Pani piękną odpowiedź – list i “zadania domowe” w postaci sentencji wypisanych ręcznie na małych świątecznych karteczkach – do przetłumaczenia. Swoją przechowuję do dziś:

Przed laty jednak nie przypuszczałam, że to zadanie domowe odrabiać będę całe życie. A może i jeszcze dłużej, bo “verba volant, scripta manent”, a “słowo jest czynu testamentem”. Wiem, że tym razem nie Pani wystawi mi ocenę, ale liczę na życzliwy podszept zza chmury, gdy przyjdzie mi się pogubić we własnej deklinacji. Ufam, że zrozumiem język aniołów. Na pewno nie jest trudniejszy od łaciny.

Czytam ludzi jak książki – z należytym szacunkiem, z miłością, z namaszczeniem znaków szczególnych. Między stronicami ich rzęs suszę łzy, a Tym, których szczerze i bezgranicznie miłuję, nie waham się zapisywać siebie w dedykacjach.

Księga moich Gości jest niekończącą się Księgą Rodzaju.

Książki poznaję po zapachu. Cudowne synestezje naszych wzajemnych fabuł. Wyczuwam nawet Grenouilla z “Pachnidła”, choć ten pozbawiony był woni. Chodzę z książkami do łóżka i kocham się z nimi.  Jestem wiecznym dzieckiem – owocem tych przygodnych miłości.